Zinhle Precious:

“Ik zit momenteel in het laatste jaar van mijn opleiding tot arts aan de universiteit van Stellenbosch. Ik ben geboren in Durban in KwaZoeloe-Natal.

Ik ben nu 28 jaar. Mijn vader stierf toen ik 10 jaar was. In 2009 werd mijn moeder ziek, zij was verpleegster. Omdat mijn moeder kostwinner was en ook de opvoeding van de twee kinderen van mijn overleden oudere zus op zich nam, was er geen geld voor mijn studie.

Dankzij een beurs van de Holland Stellenbosch Medical Foundation kan ik nu mijn droom om dokter te worden waarmaken. Ik ben van plan om in de provincie waar ik vandaan kom een baan als arts te vinden”.

  Michelle Bartie:

“Even een update. Ik zit nog steeds in Hermanus, ik geniet elke dag weer van mijn verblijf in deze prachtige stad. Het werk gaat goed, ik heb in de afgelopen periode veel geleerd. Onderstaand een korte opsomming van mijn activiteiten.

Ik werk als ergotherapeut in Overstrand een gemeente in het sub district Overberg van de West Kaap provincie. In het ziekenhuis van Hermanus behandel ik patiënten die voor opname komen en patiënten die na een medische ingreep het ziekenhuis weer mogen verlaten. Daarnaast werk ik ook in een aantal andere kleinere klinieken in dorpen in de West Kaap provincie zoals Kleinmond, Hawston, Stanford en Gansbaai. Als ergotherapeut behandel ik ook patiënten in het Hawston Care Centre. Tussendoor doe ik rolstoel clinics voor mensen met een fysieke beperking, ik doe dat in nauwe samenwerking met een orthopedisch instrumentmaker.

Van tijds tot organiseren wij informatie bijeenkomsten waar we instructieve voordrachten houden en aandacht voor specifieke onderwerpen vragen. We werken ook samen met lokale organisaties zoals de vereniging voor mensen met een fysieke beperking.

Zoals je ziet is er veel werk voor een ergotherapeut, het is dankbaar werk en zeer afwisselend, het verveeld nooit. Ik leer veel van de verscheidenheid aan patiënten en aandoeningen. Het is zo mooi om voor het individu en voor de gemeenschap iets te kunnen betekenen. Het werken in
verschillende klinieken maakt mijn werk nog interessanter plus het feit dat ik onderweg van de meest fantastische en mooie uitzichten geniet.

Voor dit moment ben ik erg blij en tevreden met wat ik doe, vooral omdat ik voor de vaak armlastige patiënten het leven dragelijker kan maken. Ik blijf hier zeker nog een tijdje. Ik wil graag nog eens zeggen hoe dankbaar ik ben voor de beurs die ik van de HSMF heb gekregen. De beurs maakte een groot verschil voor mij. Zonder de beurs zou ik niet in staat geweest zijn naar UKWANDA te gaan omdat ik en mijn familie de extra kosten voor het verblijf daar niet konden betalen. En het was zo’n fantastisch jaar! Deze ervaring heeft mij veel over mijn beroep maar ook over het leven in het algemeen geleerd. Ik ben de HSMF zeer erkentelijk.”

  Manisha Bhana:

“Naar aanleiding van ons laatste contact kan ik de HSMF informeren dat het heel goed met mij gaat, ik ben gelukkig en gezond. Ik hoop dat, dat ook voor iedereen van de HSMF geldt. Ik wens jullie het allerbeste voor 2017.

Ik werk niet langer in het provinciaal ziekenhuis in Cradock (Eastern Cape provincie), ik heb daar tot mei 2016 gewerkt. Ik ben terug verhuisd naar mijn geboortestad Port Elizabeth en ben daar in juni 2016 weer aan de slag gegaan. Ik had veel geluk en kreeg de kans in een kliniek te werken waar teenagers, slachtoffers van drugsmisbruik, behandeld worden. Het eerste centrum op dit gebied in de Eastern Cape. De naam van het opvangcentrum is Ernest Malgas Treatment Centre, het ligt in Brighton een buitenwijk van Port Elizabeth, een stad met veel aids problematiek en overlast als gevolg van (drugs-)criminaliteit. Het behandelcentrum werd in april 2016 door het departement van Social Development geopend. Het centrum behandelt kinderen in de leeftijd van 13-18 jaar, zowel meisjes als jongens.

De kinderen volgen een 9 weken durend woon- en multi disciplinair behandelprogramma, het centrum kan tot maximaal 38 kinderen opvangen. Tot op heden ben ik de eerste en enige ergotherapeut in dit centrum, het is tot nu toe een geweldige leerervaring, in het bijzonder omdat ik mijn eigen ergotherapie afdeling run. Ik ben een gezegend mens.

Ik werk samen met verpleegsters, sociaal werkers, jeugdzorg medewerkers, psychologen en psychiaters. Het is een groot verschil met het werk in een ziekenhuisomgeving, maar de verandering van werk heeft mij goed gedaan. Ik heb het gevoel dat ik nu nog meer kan bijdragen aan een beter leven voor kinderen met een achtergrond van drugsmisbruik. Kinderen die na een verblijf bij ons en behandeling weer zicht krijgen op perspectief in het leven.

Graag wil ik de HSMF nog eens bedanken voor de studiebeurs die zij mij gegeven hebben, zonder die beurs zou mijn leven er heel anders uitgezien hebben.”

  Marinique Wakens:

“I want to give my patients the best treatment and health care that they need to be able to function in their daily life.

I am Marinique Wakens and I am from a small place called Grabouw in the Western Cape. I wanted to be part of the heath profession to help other people to live a better life, but I didn’t wanted to be a doctor. My mother suggested that I should try physiotherapy and I went to shadow a few physiotherapist at our day clinic and then I realised I want to be a physiotherapist.

I want to be a physiotherapist, because I want to help people and also make a contribution in the community. I want to give my patients the best treatment and health care that they need to be able to function in their daily life. I see myself working in the disadvantaged and under-served areas and changing people’s lives by putting a smile on their faces when I am a successful physiotherapist.”

  Christof Hanekom:

“Ek is al sedert vroe jare daarvan bewus dat ek n mediese dokter wou wees. Ek kon nooit myself in n ander rigting sien nie; ek geniet menslike interaksie en die onmiddellike werksatisfaksie wat deur medisyne gebied kan word te veel.

Ek is n doelgerigte en gemotiveerde student wat my kant bring, sedert skooldae, en die afgelope vier jaar op Universiteit, soos my punte getuig. Ek is trots op my akademiese rekord en die harde werk en tyd wat dt van my vereis. Medisyne is n veeleisende kursus, maar ek probeer steeds om n gebalanseerde lewenstyl te handhaaf in terme van sport, gemeenskapsdiens en kultuur.

Gemeenskapsdiens is die hoeksteun van my kursus, maar ek is ook n lid van die Gemeenskapsboukomitee wat voortdurend daarna streef om minder bevoorregte mense in die samelewing se lot te probeer verbeter deur onderrig van nuwe bruikbare vaardighede, n onlangse projek was om n tuin te verbou in Kayamandi. Tydens MAD 2 het ons groot hoeveelhede geld ingesamel vir MGD om welsyn-projekte te help befonds. Verder is my akademiese opleiding is gesentreerd rondom die genesing van siek mense. As my akademiese skedule dt toelaat woon ek ook graag uitreike (MGD-klinieke) by wat daarop fokus om gesondheidsorg aan afgele (landelike), arm en benadeelde mense te bring wat nie reiskostes na mediese sentrums kan bybring nie.

Dit is een van my begeertes om ander te help en vertroos, so dit was tot n mate natuurlik dat ek aangetrokke sou voel tot di beroep. Die versorging van siekes bly tog die standaard waaraan die samelewing gemeet behoort te word.”

  Adriette de Bruin:

“Ek is Adriette De Bruin en ek kom van een klein maar dog pragtige plattelandse dorpie genaamd Ceres. Vandat ek 6 jaar oud was droom ek daarvan om een dokter te word. Dis een groot voorreg om my droom te verwesenlik en daarom is ek so verheug om in aanmerking te kom vir die spesifieke beurs. Aangesien ek groot geword het op die platteland wil ek graag weer gaan terugploeg sodra ek my graad verwerf het. Ek ook eendag spesialiseer in Huisartskunde. My Alma Mater is Horskool Charlie Hofmeyr op Ceres.”